| نویسندگان | سیدرضا قائمی - معروفعلی احمدوند |
|---|---|
| نشریه | پژوهشنامه مذاهب اسلامی |
| شماره صفحات | ۶۰ - ۳۵ |
| شماره مجلد | ۱۳ |
| نوع مقاله | Full Paper |
| تاریخ انتشار | ۱۳۹۹-۰۳-۰۳ |
| رتبه نشریه | علمی - پژوهشی |
| نوع نشریه | چاپی |
| کشور محل چاپ | ایران |
چکیده مقاله
یکی از مسائل مهم در باب خداشناسی، چگونگی ارتباط میان ذات و صفات الاهی است. در طول تاریخ متکلمان و فیلسوفان مسلمان دیدگاههای مختلفی در این باره ابراز کردهاند. مهمترین این نظریات عبارتاند از: نفی صفات از ذات، عینیت ذات و صفات، زیادت صفات بر ذات، نیابت ذات از صفات و نظریه احوال. بسیاری از علمای شیعه نظریه «نیابت ذات از صفات» را به معتزله نسبت دادهاند. این نوشتار در صدد است با جمعآوری اقوال ملل و نحل نویسان و علمای شیعه، تاریخچه و چرایی انتساب نظریه نیابت به معتزله را بررسی کند. پس از تحلیل تاریخی و مراجعه به نوشتههای دانشمندان معتزلی به نظر میرسد انتساب نظریه نیابت به آنها نادرست بوده و باید این نظریه را خوانشی متفاوت از نظریه عینیت ذات از صفات دانست یا آن را زیرمجموعه نظریه نفی صفات از ذات به حساب آورد نه نظریهای جداگانه.
متن کامل مقاله
لینک دانلود فایل