اصل مصلحت در احراز نسب از دیدگاه فریقین

چکیده مقاله

امروزه باپیشرفت علم وتکنولوژی وتاثیرانکارناپذیرآن درحوزه قضا، ادله اثبات دعوا ازانحصار درمصادیق خاص خارج گردیده وادله ای تحت عنوان گزارشات علمی وامارات قضایی، به دلیل برخورداری ازدرجه بالای اعتبارعلمی وقطعیت عرفی به یاری قضات آمده وادله اثبات نسب ازانحصاردرچارچوب ادله ای مانندشهادت،اقرار، قاعده فراش وقرعه فراتررفته به طوری که روش های نوین احرازنسب)آزمایش (DNA به دلیل پشتوانه عقلی وعلمی، نقش بسزایی درتحقق علم قاضی واثبات نسب ازاین طریق دارد، لیکن توجه به اصل مصلحت خانواده وحقوق کودک به منظور ممانعت ازمتلاشی شدن خانواده ها ورعایت غبطه ومصلحت کودک منجربه این مسیله گردیده است که درصورتی که بهره گیری ازروش های نوین احرازنسب تالی فاسد داشته باشد، آیاچنین اقدامی بامصلحت حفظ نظام خانواده وحقوق کودک ونظم عمومی جامعه، سازگاراست؟ ازاین رو درپژوهش حاضر به شیوه توصیفی-تحلیلی با ابزار کتابخانه ای به بررسی دیدگاه های فقهای فریقین دراعتباراصل مصلحت دراحراز نسب پرداخته می شود به طوری که فقها اهل سنت درصورت وجود فراش وادله شرعی بنابرمصلحت و احتیاط درانساب طفل را منتسب به صاحب فراش می دانندو مشهورفقهای امامیه معتقدند درصورت قطعی بودن نتایج آزمایش DNA، اصل اولی قضاوت براساس علم عرفی است لیکن این پژوهش برآن است تا بابهره گیری ازاصل مصلحت در موارد ضروری به عنوان حکمی ثانویه موجبات تحقق حکمی مقتضی ازسوی محاکم قضایی را فراهم آورد.